het verhaal achter...
de serie 'Stains; not facing reality' van visual artist Ton Kruse
Al jaren bewaar ik afbeeldingen die me op de één of andere manier geraakt hebben. Nieuwsfotografie uit kranten, afbeeldingen uit tijdschriften, verpakkingen en kunstgeschiedenis. Zonder te benoemen wat me precies geraakt heeft – de geschiedenis, een gezichtsuitdrukking, lichaamstaal of de kwaliteit van de afbeelding – worden de beelden deel van een jaren omvattende collectie. De beelden worden onderdeel van mijn persoonlijke geschiedenis doordat ik ze uitkies en bewaar, ook al gaan ze over mensen of gebeurtenissen die zich ver van mijn bed, in een inmiddels voorbije tijd, hebben voorgedaan. In de serie schilderijen 'Stains; not facing reality' (voorheen: Die belast en vermoeid zijn) werk ik vanuit onderdelen van deze beelden. Soms komen onderdelen, meestal figuren, uit verschillende beelden, samen in een compositie. Ik zie het als visuele poëzie. Tijdens het werken ervaar ik de figuren nieuw, ik word opnieuw geraakt. In het schilderproces ontdek ik de ervaring. De geschilderde ‘ruimte’ speelt een eigen rol in de serie: een illusionaire ruimte die niet bestaat wordt niettemin beleefd in het werk. Is een vlak met een kleurverloop nu een ruimte of niet? Is er volume, of niet? Suggereren wijkende lijnen diepte? Het spel met verschillende vormen die in de serie ontstonden wordt een verhaal, de vormen krijgen een nieuwe, iconische waarde. Ik ben geboeid door de beweging van het schilderen. 'Mark-making', onwillekeurige bewegingen verstoren het gewilde vormgeven. Ik bouw de kleuren op in vele, verschillende, transparante, lagen. Een collega zei over mijn kleurgebruik ooit: ‘het is pure beeldpoëzie’. Tenslotte zoek ik naar leegte en disbalans in de compositie. Dit geeft het werk in deze serie een toenemende ongemakkelijkheid, waarvan kijkers in confrontatie met de werken zeggen dat het hen uit hun comfort-zone weet te halen.
Beeldend kunstenaar Wapke Feenstra over de serie 'Stains':
"De ondergrond zie je nog door de dunne verflagen heen en daarom is het materiaal van het doek van belang. Met een paar lijnen en kleurvlakken suggereert hij een ruimte en daarin verschijnen enkele figuren uit de krant. Deze personages - afkomstig uit verschillende nieuwsfoto’s - staan nu los van het nieuwsonderschrift, en ze komen elkaar in deze nieuwe omgeving tegen. Maar waar zijn ze? Zijn geschilderde ruimtes bepalen summier binnen of buiten, meer informatie geven ze niet. De figuren zijn juist heel erg precies uitgewerkt. Samen komen ze tot leven en vertellen een associatief verhaal. Gelaagd en zonder begin of einde blijven ze in die ruimte met elkaar bezig."
Londonse galeriehouder over deze serie:
"It's interesting work. You've put your heart and soul into it and that shows. What you are doing is important and society needs it."
Filosoof Marieke Maes over 'Stains':
"Je essay maakt mij meer duidelijk over de serie 'Stains', die voor mij heel wat ontoegankelijker is dan het werk uit 'Hortus conclusus'. De gelaarsde vuilniszakdrager of de varkens, Jood, Moslims geven mij een herkenbaar, zij het onbehagelijk gevoel, over de tijd waarin wij leven. Wat mij bij de serie 'Stains' weer opvalt, net als bij de Hortus Conclusus, is jouw oog voor details en het vakmanschap waarmee je ze schildert. Misschien kan het daar nu helemaal niet meer om gaan, maar ik krijg de indruk dat je alles zou kunnen tekenen wat je wilt."
Ondernemer Arjan Middelkoop over deze serie:
"Aanvankelijk denk je dat je weet wat je ziet, maar Ton maakt gebruik van herkenbare beelden op een manier die abstracter is dan menig abstract schilderij. Het bijzondere is dat de schilderijen je uitdagen anders naar de werkelijkheid te kijken."
naar het essay 'Ambiguïteit, over de serie "Stains; not facing reality'
terug naar de afbeeldingen
Beeldend kunstenaar Wapke Feenstra over de serie 'Stains':
"De ondergrond zie je nog door de dunne verflagen heen en daarom is het materiaal van het doek van belang. Met een paar lijnen en kleurvlakken suggereert hij een ruimte en daarin verschijnen enkele figuren uit de krant. Deze personages - afkomstig uit verschillende nieuwsfoto’s - staan nu los van het nieuwsonderschrift, en ze komen elkaar in deze nieuwe omgeving tegen. Maar waar zijn ze? Zijn geschilderde ruimtes bepalen summier binnen of buiten, meer informatie geven ze niet. De figuren zijn juist heel erg precies uitgewerkt. Samen komen ze tot leven en vertellen een associatief verhaal. Gelaagd en zonder begin of einde blijven ze in die ruimte met elkaar bezig."
Londonse galeriehouder over deze serie:
"It's interesting work. You've put your heart and soul into it and that shows. What you are doing is important and society needs it."
Filosoof Marieke Maes over 'Stains':
"Je essay maakt mij meer duidelijk over de serie 'Stains', die voor mij heel wat ontoegankelijker is dan het werk uit 'Hortus conclusus'. De gelaarsde vuilniszakdrager of de varkens, Jood, Moslims geven mij een herkenbaar, zij het onbehagelijk gevoel, over de tijd waarin wij leven. Wat mij bij de serie 'Stains' weer opvalt, net als bij de Hortus Conclusus, is jouw oog voor details en het vakmanschap waarmee je ze schildert. Misschien kan het daar nu helemaal niet meer om gaan, maar ik krijg de indruk dat je alles zou kunnen tekenen wat je wilt."
Ondernemer Arjan Middelkoop over deze serie:
"Aanvankelijk denk je dat je weet wat je ziet, maar Ton maakt gebruik van herkenbare beelden op een manier die abstracter is dan menig abstract schilderij. Het bijzondere is dat de schilderijen je uitdagen anders naar de werkelijkheid te kijken."
naar het essay 'Ambiguïteit, over de serie "Stains; not facing reality'
terug naar de afbeeldingen
